نامه اي به خودم

صحراي عزيزم

بيا از اينجا بريم

خواهش مي كنم

باهم ميريم يه جاي دور

يه هواي خوب

يه حال خوب

به خدا خسته شدم

چقدر اينجا منتظرت بمونم

چقدر به اين اميد باشم كه خودت مياي

دلم مي خواد سرت داد بزنم

يقه ات رو بگيرم بزنم تو گوشت

تا بيدارشي

دستت رو بگيرم و دنبال خودم بكشونم

اينقدر بدويم تا به نفس نفس بيفتيم

ازخستگي زانو بزني و بگي ديگه نميتونم

منم روبرت بشنم و بگم :

به اين زودي كم آوردي؟

تو بگي: كم نياوردم

و بلند شي و تند تند شروع كني به دويدن

منم دنبالت كنم

تو جيغ بزني و فراركني

منم بگم الان ميگيرمت

الان ميخورمت

بازم بپريم و جيغ بزنيم

يادت هميشه دوست داشتي از روي جوب آب بپري

زير درخت بشيني

تو رودخونه راه بري

شب ها ستاره بشمري

پا برهنه رو سنگ ريزه بري

گوشواره گيلاس درست كني

ذرت بكاري

تاج گل درست كني

خاك بازي كني

بادبادك هواكنيم

تو كوه دادبزنيم

گوسفندا رو هو بكنيم

از عشيار دوغ بگيريم

رو خونه درختي زندگي كنيم

شبا آتيش درست كنيم

لباسامون بوي دود بگيره

با آتيش تو هوا اسمتو بنويسي

كلي كار خوب بكنيم

چرا نمياي ؟

چرا؟

واقعاً چرا؟

كجايي؟

با چي سرگرم مي شي كه اصلاً پيش من نمي اي

يعني كارت اينقدر جالبه ؟

يعني اينقدر تو دنيا سرگرم شدي؟

يعني اينقدر دوربرت شلوغه

دلم خيلي برات تنگ شده باوركن

دلم براي صحرا بودنت تنگ شده

ولي انگار ديگه نمي شناسمت

تو چي؟

دلت براي من ،براي خودت تنگ ميشه ؟

اصلاً دلي برات مونده ؟