عزیزتر از جانم تولدت مبارک

سه سال گذشته، باورم نمی شود ولی راست راستکی سه سال گذشته ومن هنوز گاهی باورم نمی شود که خدا چه لطفی به من کرده بابت دادن یک دختر نازنین ودلم غنج می رود از این بودنش. قلمبگی هایش کم کم دارد جایش را می دهد به قدی بلندبا دستهایی که دائم تکه ای مو را از پیشانیش کنار میزند هرچند هنوز هم می شود دسترا در گوشه و کنار بدنش فرو کرد و از گوشت های نرم و بالش گونه اش حظ برد. چه زودگذشته و دخترک ناز نازی من با آن چشم های ریز نوزادی و بوی سکر آمیز گردنش چهنازهایی که نیاموخته... آمدنش ناباورانه وناگهانی بود اما بودنش سخت حیرت انگیز و سکرآور است. باورتان نمی شود ولی دوایتمام دردها ، غم ها و خستگی هایم است . وقتی نرمی بدنش را در آغوش می کشم، وقتی سرو صورت و دهانش را می بوسم و می بویم هیچ چیز، اغراق نمی کنم ، هیچ غمی نمی ماند.به معنای واقعی خانم است آرام و با طمانینه، کنارم می نشیند حرف هایم را گوش میکند با من حرف می زند، آوازهایم را می شنود، آشپزیم را می بیند، گل هایم را ناز میکند، وقتی کتاب می خوانم بی صدا کنارم دراز می کشد ، بغلم می کند ، جلوی چشمانم میخرامد و برای همیشه بودن با من مشتاقتر از همه است و من قدر این ها را می دانم. میدانم که چقدر بودنش خوب است، که چقدر بچگی هایم را دوباره برگرداند وچقدر مرا باخودم آشتی داد. من می دانم قدر این موهای نازک را که می شود سرم را در آنها فرو ببرم وبوی مست آور پوستش را که با جان و تنم آمیختهدر ریه های خسته ام حبس کنم و برایش آرام آرام از دوست داشتن هایم زمزمه کنم. منقدرش را می دانم و می دانم که یک روزی می رسد که خودم باید با این دست های خسته ام،ازآشیانه مان پرش بدهم و برای در آغوش کشیدن زندگی تشویقش کنم . می دانم روزی چقدراین بودن ها را کم خواهم داشت و تمام تلاشم را می کنم که مهمترین چیز زندگی رایادش بدهم اینکه چقدر خوب و مهم و دوست داشتنی است ، چقدر باید قدر خودش را بداندوچقدر باید مراقب این دخترک نازنینم باشد.

حالا که می نویسم دلم گرفته به اندازه تمام ثانیه های با همبودنمان دلم گرفته و برایش تنگ شده. دوست دارم بود و روی کولم بالا و پایین میرفت، آویزانم می شد و کلافه ام می کرد و بعد من می کشیدمش روی دامنم، قهقه می زد و دهانش را باز می کرد ومن عمق دهانش را می بوسیدم و زیر گردنش زمزمه می کردم: تولدت مبارک عزیز م .